Justyna Winiarska

Nowy symbol w gwiazdozbiorze La Furia Roja. Reprezentacja Hiszpanii otworzyła piekielne bramy, których nikt nie zamknie

Ferran Torres trafia w decydującym momencie, a Hiszpania znów rządzi światem. Jednak czy jeden mundial wystarczy, żeby mówić o dominacji?

20 lipca 2026 Nowy symbol w gwiazdozbiorze La Furia Roja. Reprezentacja Hiszpanii otworzyła piekielne bramy, których nikt nie zamknie
IPA/SIPA USA/PressFocus

Noc z 19 na 20 lipca 2026 roku na MetLife Stadium w East Rutherford zapisała się w historii hiszpańskiego futbolu złotymi literami. Szesnaście lat po Johannesburgu Hiszpania znów jest mistrzem świata. Ferran Torres w 106. minucie finału z Argentyną 1:0, dołożył drugą gwiazdę na koszulkę, a Luis de la Fuente domknął triplet. Liga Narodów, Euro 2024 i Mundial. Kibice w Madrycie, Barcelonie i Sewilli płakali ze szczęścia. Piłka znów zjednoczyła Hiszpanię. Jednak w cieniu sukcesu jednocześnie kraj mierzył się z pożarami i ewakuacjami, więc euforia mieszała się z goryczą.

Udostępnij na Udostępnij na

Wielu hiszpańskich fanów na całym świecie zadaje sobie jedno pytanie; czy jeden turniej wystarczy, żeby mówić o nowej erze dominacji? Seria 38 meczów bez porażki, najlepsza defensywa w historii mundiali i pokolenie Yamala oraz Cubarsíego sugerują, że to dopiero rozbieg. Przed La Furia Roją obrona tytułu na Euro 2028 na Wyspach oraz domowy Mundial 2030, którego Hiszpania będzie współgospodarzem z Portugalią i Marokiem. Wygranie Mistrzostwa Świata to jedno, ale utrzymanie prezentowanego poziomu może okazać się dużo trudniejsze.

Od Kataru do New Jersey

Warto przypomnieć, skąd się to wszystko wzięło. Po nieudanym Mundialu w Katarze, Luis de la Fuente obejmował kadrę pod koniec 2022 roku w atmosferze wątpliwości. Nigdy nie prowadził wielkiego klubu. Przez długi okres pzozostawał bezrobotny. Jego okres w Deportivo Alaves także nie należał do wybitnych. Długo nie mógł się przebić, ale zobaczył ogłoszenie w hiszpańskiej prasie, że jest oferta do kadr młodzieżowych. Często mówi się, że aby być selekcjonerem trzeba mieć specjalne umiejętności, których czasem klubowi trenerzy nie mają. Spójrzmy chociaż na przykład Flicka czy Nagelsmana, którzy w klubach rządzili szatnią, a w reprezentacji byli najgorszymi trenerami od lat. De la Fuente może nie miał wybujałego CV klubowego, za to znał zawodników jak własną kieszeń z reprezentacji młodzieżowych,  na których hiszpańska szkoła od lat uczy, że piłka nie parzy, a akcję zaczyna się od tyłu. Ryzykowny wybór okazał się strzałem w sam środek tarczy.

Efekty przyszły błyskawicznie. Liga Narodów 2023, Euro 2024, Mundial 2026. Historyczny triplet selekcjonera, którego finał w New Jersey był jednocześnie jego 50-tym meczem na ławce La Roji. Juan Mata mówił już wcześniej, że De la Fuente buduje drużynę nie tylko na dziś, ale na kolejne lata. Patrząc na wiek składu, Lamine Yamal, Pau Cubarsí w finale wystąplili mając tylko 19 lat. Patrząc na Pedriego, Nico Williamsa czy Gaviego, trudno nie przyznać mu racji. Hiszpania nie jest już tylko drużyną z 2010 roku, która kiedyś grała pięknie i została mistrzami. Stała się pierwszym krajem w historii, który jednocześnie posiada tytuły mistrzów świata mężczyzn i kobiet. W latach 2022–2026 hiszpański futbol zebrał aż 16 najważniejszych trofeów seniorskich i młodzieżowych. Thierry Henry powiedział wprost, że Hiszpania nigdy wcześniej nie wygrywała w ten sposób. A teraz  robi to na każdej płaszczyźnie.

Cabo Verde stworzyło mistrzów?

Droga do drugiej gwiazdy nie zaczęła się od fajerwerków. Hiszpania zremisowała 0:0 z Cabo Verde. Wysokie posiadanie, z którego nic nie wynikało, i masa nieskutecznych strzałów. Remis, który dla wielu wyglądał jak zimny prysznic, podziałał na Hiszpanów jak płachta na byka. Kilka dni później Arabia Saudyjska dostała cztery gole, a Urugwaj jeden. De la Fuente nie panikował, zachował tożsamość, którą budował. Z Austrią padło 3:0, a Yamal został zawodnikiem meczu. W 1/16 Portugalia padła 1:0 po golu Merino, super zmiennika De la Fuente i Artety w Arsenalu, po asyście Ferrana Torresa, który przez cały turniej czekał na swój moment. W ćwierćfinale Belgia jako jedyna w mundialu zdobyła gola przeciwko Hiszpanii. De Ketelaere był jedynym, który sforsował mur Simóna. Półfinał z Francją: 2:0 to była bezlitosna lekcja posiadania. Finał z Argentyną, zespołem Messiego i obrońcą tytułu, którego Hiszpania, jak Francję wcześniej, ustawiła w szeregu.

Finał idealny

Właśnie w tym finale Hiszpania zagrała mecz życia. Do 90. minuty miała 15 strzałów, a w tym 10 celnych. Argentyna zaskakujące zero. Do końcowych minut dogrywki, Albiceleste nie oddawali nawet jednego uderzenia w światło bramki. Taki obraz w finale Mistrzostw Świata nie zdarzył się nigdy wcześniej. Martínez bronił jak opętany, a mimo to jego zespół nie potrafił sforsować obrony Hiszpanów. Enzo Fernández w doliczonym czasie dostał czerwoną po brutalnym wejściu w Cubarsíego. Gol Nico Williamsa został anulowany przez Vinčicia, dla którego nie było to wybitne spotkanie. Jednak w 106. minucie Hiszpania napisała Historię. Porro, dośrodkowanie, odłożenie głową Williamsa i lewa noga Ferrana Torresa. Iniesta miał 116. minutę w RPA. Torres — 106. w USA. Dwaj bohaterowie Barçy, dwa różne pokolenia, a ta sama gwiazda na koszulce. Nikt przecież przed turniejem nie powiedziałby, że to właśnie El Tiguron, którego FC Barcelona chce się pozbyć, okaże się killerem Argentyńczyków.

„Hiszpania. Koniecznie Hiszpania. Nieuchronnie Hiszpania. Tylko Hiszpania mogła wygrać ten finał…”

— Gazzetta dello Sport (po finale, 19 lipca 2026)

Stempel de la Fuente

Nie powinno umknąć, że to nie była już Hiszpania Luisego Enrique z Kataru ani kopia drużyny Del Bosque. De la Fuente zbudował zespół, który łączy akademicką precyzję, z agresją bez paniki. Rodri kapitan, MVP turnieju, powyżej 93% skutecznosci podań. Ustanowił rekord mundialu dyrygował tempem jak Xavi kiedyś, tylko w nowej odsłonie. Dani Olmo grał rolę „dziesiątki”, która otwierała przestrzenie. Odbudował Oyarzabala, który długo był w walce o króla strzelców turnieju. Yamal i zaskakująco Baena, a nie Williams, atakowali skrzydła. Cubarsí i Laporte tworzyli parę stoperów, która w całym turnieju puściła jedną bramkę. Unai Simón dostał Złotą Rękawice, a Cubarsí nagrodę dla najlepszego młodego zawodnika, po ośmiu meczach i graniu od deski do deski.

Selekcjoner nie bał się też rotacji. Ferran Torres przez cały mundial nie strzelił gola aż do finału. Álex Baena, Marcos Llorente, Mikel Merino, Pedri, Zubimendi, każdy wiedział, że jego minuta może być tą najważniejszą. To właśnie zmiana kadrowa De la Fuente i zespół bez gwiazdorstwa, z rodziną w szatni, z pokorą jako hasłem przewodnim odróżnia tę erę od poprzednich. Osiem piłkarzy Barcelony w kadrze mistrzów. Dziewięciu wychowanków La Masii na boisku finałowym, wliczając Messiego po drugiej stronie. Atlético Madryt z dziesięcioma finalistami. Najwięcej od Włoch 1934. To nie przypadek. To ekosystem. Jednak nie należy popadać w hurra optymizm. Finał pokazał też, że gdy rywal schodzi w brudną grę, Hiszpania musi mieć żelazne nerwy. Po ostatnim gwizdku doszło do awantury. Paredes dostał czerwoną za atak na Erica Garcíę i Gaviego. Argentyńczycy stracili panowanie nad emocjami. Hiszpanie jak pisali lokalni komentatorzy wygrali akademią. To też lekcja na przyszłość dla innych reprezentacji.

Narodziny nowej dominacji

Pytanie, które krąży po Europie, brzmi prosto; czy to początek nowej ery hiszpańskiej dominacji? L’Équipe nazwał La Roję „największą reprezentacją XXI wieku”. Hiszpania dzieli piąte miejsce w historycznej klasyfikacji mistrzów świata, z dwoma tytułami, z Urugwajem i Francją. Przed nimi wciąż Brazylia, Niemcy, Włochy i Argentyna. Druga gwiazda to nie krótkotrwały szczyt, to wpisanie się na karty historii już na stałe. Seria 38 meczów bez porażki to rekord wśród reprezentacji Europy i Ameryki Południowej. Hiszpania była też najlepszą defensywą w historii mundiali, wpuszczając jeden gol. To argumenty, których nie da się zignorować. Mimo to historia futbolu uczy pokory. Po 2012 roku Hiszpania też wydawała się nieśmiertelna i spadła z piedestału.

Tym razem wydaje się jednak, że historia nie ma prawa się powtórzyć. Kilka argumentów, które wypracowali przez lata gra na korzyść La Furia Roja. Jednym z nich jest głębokość pokolenia. Yamal ma 19 lat. Cubarsí ma 19. Pedri, Williams, Gavi, Baena wszyscy są w wieku, w którym poprzednia złota generacja dopiero zbierała pierwsze trofea. De la Fuente nie buduje pomnika. Buduje całą genereację. Biorąc pod uwagę, że kobieca kadra też zbiera tytuły, a szkolenie od U-17 wzwyż działa jak szwajcarski zegarek, Hiszpania wygląda dziś nie jak chwilowy faworyt. Zdrowy system, który potrafi wygrywać zarówno w posiadaniu, jak i w chaosie. Podsumowując, jak analizowali eksperci przed finałem, La Roja nie tylko „stoi w strukturze”, lecz potrafi strukturę stworzyć z drugiego kontaktu, z odbitej piłki, z bałaganu.

Co dalej?

Przed Hiszpanią dwa turnieje, które zabrzmią jak dokończenie bajki albo jak jej obalenie. Euro 2028, obrona tytułu z Niemiec 2024, będzie pierwszym wielkim testem. Część składu z New Jersey będzie jeszcze młodsza w swojej roli liderów. Rodri nie będzie wieczny. Laporte też. Kto przejmie dowodzenie w środku pola? Zubimendi? Pedri? A może ktoś, kto dziś jeszcze siedzi na ławce Osasuny lub Atlético? Jeszcze większe wyzwanie czeka w 2030 roku. Hiszpania będzie współgospodarzem Mistrzostw Świata i minister Puente już po finale napisał wprost o marzeniach na trzecią gwiazdkę. Domowy mundial to presja, jakiej La Roja nie znała nawet w 1982 roku. Kibice będą chcieli nie tylko pięknej gry. De la Fuente jeśli zostanie wejdzie w rolę trenera, który ma zamienić legendę w dynastię. Jeśli odejdzie, jego następca dostanie w spadku kadrę bogatą, ale i ciężką do opanowania.

Perspektywy wyglądają imponująco, ale futbol lubi ironię. Argentyna Scaloniego też wydawała się nie do ruszenia po Katarze. Brazylia od dekad szuka szóstej gwiazdy. Anglia w 2026 wzięła brąz po wygranej 6:4 z Francją i wciąż czeka na to, że puchar „wróci do domu”. Hiszpania ma dziś wszystko; styl, młodość, trofea i system szkolenia. Poza tym o erze dominacji zdecydują nie deklaracje, ale kolejne przekonujące występy. Madryt już szykuje się na przyjęcie mistrzów. Trasa od Moncloi po Palacio de Cibeles, czerwone ulice, druga gwiazda na koszulkach reprezentacji. Kraj świętuje. Podsumowując, Ferran Torres wziął pałeczkę po Inieście. Luis de la Fuente wziął pałeczkę po całym pokoleniu trenerów, którzy uczyli dzieci, że posiadanie piłki to nie tchórzostwo, lecz język. Hiszpania znów mówi tym językiem najgłośniej na świecie. Czy świat nauczy się go zagłuszać do Euro 2028? Na razie MetLife Stadium jeszcze pachnie petardami, a druga gwiazda świeci jasno nad Wybrzeżem Iberysjkim.

Dodaj komentarz

Zapraszamy do kulturalnej dyskusji.

Najnowsze